W tym, co napisał Herbert coś jest, ponieważ najczęściej pędzę po omacku i bez celu (chociaż niektóre podróże mam konkretnie wytyczone), spontanicznie i z potrzeby wyrwania się w świat, świat ciągle zaskakujący swoimi tajemnicami i pięknem.
Gdziekolwiek nie jestem, ogladam ten świat w zachwycie, patrzę i widzę bajkowe pierzaste chmury przybierające jakieś postacie, zgarbione i pęknięte drzewa, widzę śpiące jezioro pomarszczone tylko lekkim podmuchem wiatru a w tle ostatnie promienie słońca spoczywające na górskim stoku. Wygląda to, jakby czas się zatrzymał, albo chciał się zatrzymać abyśmy zdążyli zauważyć to piękno. W malutkich miasteczkach wzruszają mnie odnowione elewacje budynków, we wnętrzach których na zawsze pozostanie duch minionej epoki.
Rzeka, przepływająca pod mostem, której nurt jest tylko po jednej stronie, bo resztę pokrywa rzęsa wodna, tak gęsta, że pod nią nic nie widać. Tysiące,miliony, miniaturowych listeczków przylega do siebie zgodnie współżyjąc i zachwycając swoim świeżym blaskiem soczystej zieleni. Przepiękni Indianie spotkani na ulicach Krasnegostawu, w swoim występie, w swoich tańcach, pokazali , że tradycje plemienia nigdy nie zaginą. Perfekcyjnie przygotowani, z nieodłącznymi, historycznymi atrybutami ich przeszłości, zachipnozytowali swoją naturalnością. Dlatego właśnie warto wyruszać bez celu, przed siebie, aby po drodze zobaczyć to, co można w pośpiechu ominąć.
Ten dział nazwałam Kogel-Mogel, ponieważ jest tu chaos a zdjęcia są tak różne tematycznie, że nie znalazłam innej nazwy.
Kliknij zdjęcie, aby powiększyć widok.
